Het is al heeel lang geleden dat we iets van ons hebben laten horen maar om het verhaal helemaal compleet te maken heb ik besloten om toch nog onze laatste 2 weken in OZ een beetje onder woorden te brengen.
Op het moment dat ik dit schrijf zijn we namelijk al ruim 1 jaar terug in Nederland. Een jaar wat werkelijk is voorbijgevlogen!

Nog even de laatste weekjes in Australie. Na de paarderaces in Oakbank tijdens Pasen zijn we doorgereden naar Lorne, wat aan de great ocean road ligt. We wisten dat de familie Cevaal op vakantie zou zijn. "s middags hadden wel al even gebeld en ze hadden zowaar nog een plek vrij. Rond 7 pm kwamen we aan, daarna hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt! De volgende 2 dagen bleven we in Lorne tot we 'smaandags richting Indented Heads zijn gereden. Hier wonen Victoria Vevers (dochter van Jack) en Sophie wilde heel graag afscheid nemen van Taya, haar vriendinnetje waar ze heel veel mee optrok toen we nog in Patterson Lakes woonden.

We komen terecht op een caravanparc precies aan Philip Bay waar nog een plek vrij was……

Hier stonden we tot dinsdag en 6 april is dan ook onze laatste reisdag.

Wel heel vreemd vonden we het dat het onze laatste stop zou zijn! Om in ons tijdelijke "thuis" te komen hoefden we alleen nog maar de ferry van Queenscliff naar Portsea te nemen en nog 2 uurtjes rijden…. via Beach road richting Mornington waar we rechtsaf slaan richting Pearcedale…..

Daar zijn we dan weer na ruim 4 maanden te hebben rondgereisd……. back home……..

De laaste dagen hebben we gebruikt om de caravan uit te ruimen, terwijl de kids zich heerlijk vermaakten in de tuin en met de Pinxties en de de Geus kids….

Ook zijn ze nog weer 2 dagen naar school geweest want ze wilden toch nog wel even weer in hun klas kijken.

Vrijdag 16 april was er een afscheidsfeest bij de Pixties. Kregen we om 17.00 te horen dat onze vlucht niet doorging want de vulkaan in Ijsland was uitgebarsten en er hing een dikke aswolk boven Europa die al het vliegverkeer platlegde………

Helaas was dit de eerste van de 3 keer dat onze vlucht werd geannuleerd. Ruim 2 weken later op zaterdag 29 april konden we vertrekken richting NL.

Gemengde gevoelens, je laat een groep mensen achter die je in een paar jaar tijd erg dierbaar zijn geworden, achter. Een relaxte levenstijl die ons ook allebei bijzonder goed beviel maar aan alles komt een eind. Zo ook aan ons avontuur in Oz…..we hebben een prachtige tijd gehad in Australie en hebben tot vandaag nog geen minuut spijt gehad van ons hele avontuur.

Nu, na ruim een jaar terug te zijn geweest in NL, is er van het relaxte weinig over. Net als iedereen vliegen we van hot naar her, wordt je door vrienden verleid tot een ritje Mont Ventoux!!! Hebben we onze eerste echte zomervakantie naar Zuid Frankrijk alweer geboekt…….maar of het de juiste keus was om terug te komen……….??

Lieve groet,

Harrie, Marjanne

Sophie- Madelon - Pascal

Het is al heeel lang geleden dat we iets van ons hebben laten horen maar om het verhaal helemaal compleet te maken heb ik besloten om toch nog onze laatste 2 weken in OZ een beetje onder woorden te brengen.
Op het moment dat ik dit schrijf zijn we namelijk al ruim 1 jaar terug in Nederland. Een jaar wat werkelijk is voorbijgevlogen!

Nog even de laatste weekjes in Australie. Na de paarderaces in Oakbank tijdens Pasen zijn we doorgereden naar Lorne, wat aan de great ocean road ligt. We wisten dat de familie Cevaal op vakantie zou zijn. "s middags hadden wel al even gebeld en ze hadden zowaar nog een plek vrij. Rond 7 pm kwamen we aan, daarna hebben we er nog een gezellige avond van gemaakt! De volgende 2 dagen bleven we in Lorne tot we 'smaandags richting Indented Heads zijn gereden. Hier wonen Victoria Vevers (dochter van Jack) en Sophie wilde heel graag afscheid nemen van Taya, haar vriendinnetje waar ze heel veel mee optrok toen we nog in Patterson Lakes woonden.

We komen terecht op een caravanparc precies aan Philip Bay waar nog een plek vrij was……

Hier stonden we tot dinsdag en 6 april is dan ook onze laatste reisdag.

Wel heel vreemd vonden we het dat het onze laatste stop zou zijn! Om in ons tijdelijke "thuis" te komen hoefden we alleen nog maar de ferry van Queenscliff naar Portsea te nemen en nog 2 uurtjes rijden…. via Beach road richting Mornington waar we rechtsaf slaan richting Pearcedale…..

Daar zijn we dan weer na ruim 4 maanden te hebben rondgereisd……. back home……..

De laaste dagen hebben we gebruikt om de caravan uit te ruimen, terwijl de kids zich heerlijk vermaakten in de tuin en met de Pinxties en de de Geus kids….

Ook zijn ze nog weer 2 dagen naar school geweest want ze wilden toch nog wel even weer in hun klas kijken.

Vrijdag 16 april was er een afscheidsfeest bij de Pixties. Kregen we om 17.00 te horen dat onze vlucht niet doorging want de vulkaan in Ijsland was uitgebarsten en er hing een dikke aswolk boven Europa die al het vliegverkeer platlegde………

Helaas was dit de eerste van de 3 keer dat onze vlucht werd geannuleerd. Ruim 2 weken later op zaterdag 29 april konden we vertrekken richting NL.

Gemengde gevoelens, je laat een groep mensen achter die je in een paar jaar tijd erg dierbaar zijn geworden, achter. Een relaxte levenstijl die ons ook allebei bijzonder goed beviel maar aan alles komt een eind. Zo ook aan ons avontuur in Oz…..we hebben een prachtige tijd gehad in Australie en hebben tot vandaag nog geen minuut spijt gehad van ons hele avontuur.

Nu, na ruim een jaar terug te zijn geweest in NL, is er van het relaxte weinig over. Net als iedereen vliegen we van hot naar her, wordt je door vrienden verleid tot een ritje Mont Ventoux!!! Hebben we onze eerste echte zomervakantie naar Zuid Frankrijk alweer geboekt…….maar of het de juiste keus was om terug te komen……….??

Lieve groet,

Harrie, Marjanne

Sophie- Madelon - Pascal

Katherine tot Adelaide….

We bezoeken een Art galery waar je ook samen met een aboriginal een eigen creatie kunt maken.

Erg interessant, hij verteld over het leven in the bush, waar hij was geboren en hoe hij het betreurd dat de hele cultuur langzamerhand verdwijnt. De kinderen zijn helemaal gefacineerd en luisteren aandachtig. We maken samen met hem een kunstwerkje en hij laat ons een speciale techniek zien, Raarrk genaamd, die ze gebruiken in al hun beschilderingen. We volgen stap voor stap de aanwijzigingen en creeren zowaar een echt kunstwerkje! Hierna proberen we een boomerang terug te laten komen en kunnen we speerwerpen.  Een leuke morgen met name omdat we de enigste bezoekers zijn en de sessie veel langer duurt dan normaal, we zijn nameijk ook de eerste bezoekers van het jaar.

Reizen x92s middags door richting het zuiden en overnachten in Mataranka, hier bezoeken we (en zwemmen we in) de Bitter Springs, die beoorlijk naar zwavel ruiken, snel nog even douchen met onze outdoorshower die zo ook nog eens gebruikt wordt en gaan weer verder. Omdat de dagen zo ontzetten heet zijn besluiten we om zo lang mogelijk door te rijden tot het bijna donker wordt. Het is niet echt verstandig om te rijden in het donker vanwege alle kangaroox92s en al het vee wat overal los loopt.

Mataranka is een klein dorp maar bekend vanwege 2 springs, de Renner Springs en Bitter Springs wel.

Ook wonen er hier voornamelijk Aboriginals,  we hebben er tot nu toe weinig over geschreven maar het is me wel een volkje!

Een volk wat verdreven is van hun land door de blanken, vervolgens in huizen zijn gestopt door de overheid, overal geld voor krijgen en  niet weten wat ze hier mee moeten doen.

Een beetje een trieste situatie, voornamelijk als je oudere mannen en vrouwen dronken over straat ziet lopen. Je kunt hier ook niet zomaar 10 kratten bier halen. Men kan een gelimiterede hoeveelheid kopen zo probereb ze om alcoholgebruik onder de Aboriginals in te dammen.

Zo zagen we een vrouw van een jaar of 60 liggen op een parkeerplaats, midden in een dorp. Haar roes uit te slapen.

Ze zijn verder bijzonder luidruchtig en schreeuwen enorm. En als je ze niet hoort dan ruik je ze meestal wel want hygiene staat niet bijzonder hoog op hun lijstje.

Ook brengen ze nog veel tijd door in the bush, als je bijvoorbeeld vraagt hoeveel inwoners een dorp heeft krijg je als antwoord, normaal gesproken ongeveer bv 500 maar het igt eraan hoeveel arbox92s er op walkabout zijn.

Dan verdwijnen ze voor onbepaalde tijd in de natuur en komen na weken weer eens terug, afhankelijk daarvan schommelt het aantal inwoners nogal.

Veel arboriginals brengen de dagen door onder een boom in de schaduw, werken is niet hun favoriete hobby, ze worden nameijk door de overheid voorzien van de nodige dollars en dus is er niet de drang om te gaan werken.

Nu zijn ze natuurlijk niet allemaal hetzelfde maar dorpen als Katherine en Mararanka en Alice Springs bestaan voornamelijk uit Aborignals dus valt het extra op.

We zetten weer koers naar het zuiden, dit is veel, veel en veel rijden want er is tot aan Alice Springs niet zo heel veel te zien. Het enigste wat we nog willen zien zijn de Devils Marbles, zeg maar de hunebedden van Nederland. Hier hebben we het over echte hunebedden en de Nederlandse vallen hier bij in het niet!!

Brengen een aantal dagen door in Alice Springs waar het werkelijk barst van de toeristen, veel Canadezen, Fransen en Nederlanders. Elke Nederlander die we spreken snapt absoluut niet waarom we toch weer teruggaan naar NL……???

Tja, we hebben het onszelf eerlijk gezegd ook wel een paar keer afgevraagd maar familie en vrienden zijn dan toch de redenen voor ons om terug te gaan.  Voornaamste daarvan zijn ziekte en stefgevallen. Het leven mag hier mooi en erg relaxed zijn, voor ons is er meer dan dat……..

We bezoeken de West Mac Donald Ranges, een prachtig natuurgebied wat 161 kilometer lang is en links van Alice Springs ligt.Hoge bergkliffen aan beide zijden.

De ranges zijn een mooi voorbeeld van hoe het landschap door de eeuwen heen is gevormd door de invloed van de elementen.

Komen door Hermannsburg waar we de verwoestende kracht van het water zien. Een brug van een paar jaar oud, mist 2 enorme delen……… dit was een paar weken eerder gebeurd tijdens een enorme veel regen was gevallen, gewoon weggeslagen. Foto staat wel op de link.

Bezoeken Tnorala oftewel Gosse Bluf waar jaren geleden een komeet/ brokstuk is ingeslagen en zwemmen in Orminston Gorge, een werkelijk adembenemend plekje op aarde……….

Onze volgende stop is Kings Canyon maar onderweg daarnaartoe veranderen we onze plannen en rijden we door naar Yalaru- Ayers Rock Resort bij Uluru.

De weersberichten waren voor dit weekend wat bewolking en we wilden the Rock natuurlijk wel zien met een mooie blauwe lucht!!

Onderweg werden we nog even gefopt, op zox92n 170 kilometer voor Uluru roept Harrie ineens dat ie Uluru ziet!! Wat een mega-groot geval zeiden we nog……… we stoppen voor fotox92s en verbazen ons erover dat we em nu al kunnen zien….. dan moet het wel een megagroot ding zijn…….

Wat blijkt…………… voor Uluru ligt Mount Conner, deze berg lijkt nogal op Uluru. We zullen niet de enigsten zijn die erin zijn getuind……….we hebben er hartelijk om gelachen met name omdat we 2 keer waren gestopt voor het perfecte x93op afstandx94 plaatje……..

Een uur later konden we de Ayers Rock oftewel Uluru wel zien liggen, wat een joekel zeg!! Gaan x92s avonds gelijk naar de zondsondergang kijken (samen met 2000 andere toeristen) en zien hem dan in volle glorie……

The Rock of the Rocks!! Prachtig zo met het zonlicht eropx85x85EN een onbewolkte hemel!!

De volgende morgen zien we om 6.52!! de zonsopkomst welke ook mooi was maar niet zo spectaculair als de zonsondergang.

Nadat alle toeristen weg zijn zoeken we een rustig plekje en gaan we ontbijten, we waren het er wel over eens dat het de mooiste plek was waar we ooit hebben ontbeten, wat een spectaculair uitzicht! En wat een rust!!

We willen de Mala walk gaan doen, een wandeling van een paar kilometer wat met de hitte genoeg is voor de kids. Bij aankomst zien we tientallen mensen die toch Uluru beklimmen, welke volgens de rangers afgesloten was, vanwege de hitte. Als het warmer dan 35 graden wordt, dan worden er veel activiteiten afgelast, zo ook de klim.

Nu is deze klim erg vaak afgesloten want de aboriginals zien Uluru als een heilige site en willen liever niet dat deze beklommen wordt. Bij de eerste de beste gelegenheid gaat het hek dan ook dicht!!

Toch liepen er een boel mensen naar boven, dus hup, ook wij snel de wandelschoenen aan want de kids wilden er zoooo graag op staan! Wij natuurlijk ook en daar gingen we. Het eerste stukje ging nog wel maar daarna werd het erg steil. Te steil vonden we het voor de kinderen. Ook het feit dat er al meer dan 35 menen zijn omgekomen bij het beklimmen van de rots woog mee bij de beslissing om niet verder te gaan met de kinderen. Marjanne klimt nog wel een heel stuk door…….. geniet van het uitzicht, neemt de nodige fotox92s en daalt weer af….

Uluru staat op de lijst van Wereld Erfgoed vanwege zx92n culturele en natuurlijke waarde.

Uluru is een monoliet van 348 meter hoog en heeft een omvang van 9.4 kilometer.

De volgende dag bezoeken we Kata Tjuta, oftewel the Olgax92s. Kata tjut betekend many heads in het aboriginees. Als je van afstand naar de Olgax92s kijkt lijken het net hoofden. De hoogste dome ligt 546 meter hoog. Het is al erg warm als we aankomen om 9 uur x91smorgens en we vertrekken met 5 liter water op zak. De wandeling wordt aangegeven als gemiddeld tot moeilijk vanwege de klimmetjes die erin zitten, toch gaan we ervoor en onze inspanning wordt beloond aan het eind van uitkijkpunt 2. Wat een uitzicht en wat een rust!

Het is ondertussen behoorlijk warm en de kinderen krijgen last van de voeten, snel weer terug. De andere wandeling die we wilden doen laten we links liggen…….. Terug op het resort nemen we snel eenverkoelende duik!!

Onderweg naar Cooper Pedy was het de bedoeling om ook nog even in Mintabie te kijken. Er scheen een mooie mijn te zijn en het leek ons wel wat om deze te bekijken. We informeerden bij het plaatselijke pompstation. Als antwoord kregen we x93 if you are looking for the workers, you will find them in the pubx94

Dat zei ons genoeg en we reden dezelfde dag nog door naar Cooper Pedy.

Cooper Pedy is de opaalstad van de wereld, heeft 2000 inwoners en je treft hier 50 verschillende nationaliteiten aan.

Voornamelijk gelukzoekers oftwel opaalzoekers.

De totale waarde van alle tot nu toe opgegraven opalen ligt ver boven de 100 miljoen dollar!!

Er zijn echter ook mensen die al 30 jaar aan het graven zijn maar die nog niet echt veel hebben gevonden, er zijn er ook die binnen een jaar de grote buit binnen hebben! De laatste jaren wordt er meer gevonden dan 50 jaar geleden, dit komt doordat er steeds meer gebruik gemaakt wordt van grotere machines.

Gaan mee met de Desert Cave Tour, een 4 uur durende tour die ons meenam naar alle attracties van Cooper Pedy. We bezochten de Unooma mijn, de eerste mijn van het gebied destijds met de hand gegraven!! en nog intact. Er zit tegenwoordig een museum aangekoppeld, we zien hier een ondergronds huis, een gedeelte van de oude mijn en natuurlijk wordt er de nodige opaal verkocht welke verwerkt is tot mooie sieraden. We slagen met een mooie ring voor Marjanne en voor de meisjes allebei een paar oorbelletjes met echte opaaltjes.

Gaan hierna de mijnvelden in waar we hopelijk een werkende mijn kunnen zien, helaas was men al gestopt vanwege de hitte en rijden we door naar de Breakawayx92s. Dit zijn de kliffen aan de rand van wat ooit een grote binnenlandse zee was die nu helemaal droog ligt. In de gebieden achter de kliffen wordt voornamelijk gezocht naar opalen. Opalen zijn gevormd doordat silica zich heeft vermengd met zout en zand, is vervolgens door het gesteente naar beneden gezakt, is ergens in een holletje gezakt, heeft zich vermengt met sijpelwater en daarna heeft het zo ongeveer 200 miljoen jaar de tijd gehad om te veranderen in gesteente x96 Opaal.

We zien de dingo fence, een afrastering van noord naar zuid Australie die de dingox92s bijde schapen vandaan moet houden. De fence is dus duizenden kilometers lang en wordt elke week gecontroleerd!!

De buschauffeur beloofd de kinderen een aantal stenen te zoeken die opaal bevatten en x92s avonds bij de receptei ligt er inderdaad een zakje met opaalgesteente voor de kinderen.

Cooper Pedy was eigenlijk ons laatste stadje op ons x93to seex94 lijstje en een beetje rusteloos rijden we de volgende dag naar Port Augusta.

We realiseren ons ineens dat het komend weekend pasen is en dat het wel eens erg druk kan zijn overal. Veel Australiers gaan namelijk met pasen nog een weekje/weekend weg, voordat het x93winterx94 wordt.

Eigenlijk weten we niet zo goed waar we naartoe willen, de Great Ocean Road rijden is wel een optie behalve dat het weer ons een beetje tegenhoudt. In die buurten verwachten ze namelijk nogal wat regen terwijl het in de buurt van Adelaide nog steeds rond de 27 graden is. Moet er wel bij vermelden dat dit overdag is want rond een uur of 5 x92s middags koelt het ineens heel erg snel af.

De kinderen slapen weer in een slaapzak en lopen x91smorgens in een lange broek!! Afgelopen nacht was het 9 graden!! Dat is behoorlijk koud als je de afgelopen maanden geen enkele nacht onder de 23 graden hebt gehad….

We hadden niets geboekt en besloten maar gewoon richting Melbourne te rijden, er was vast wel ergens een plekje. Belden 1 caravanpark; vol!! Maar bij de 2^e hadden we meer geluk, ze hadden afzeggingen gehad en er was nog plek. Zo arriveerden we x92s middags in Mount Barker.

Vertelde de buurman dat het altijd razend druk is tijdens pasen want dan vinden er paarderaces plaats in Oakbank. Hadden we gelijk een daginvullend programma voor de zaterdag te pakken.

Eerste paasdag brachten we voornamelijk door op de camping, nog even in Hahndorf gekeken daarna terug naar het caravanpark waar de kinderen zich prima vermaakten met allerlei andere kinderen.

We kunnen bijna niet geloven dat het alweer de laatste week van onze rondreis is……. het is voorbij gevlogen.

Katherine tot Adelaide….

We bezoeken een Art galery waar je ook samen met een aboriginal een eigen creatie kunt maken.

Erg interessant, hij verteld over het leven in the bush, waar hij was geboren en hoe hij het betreurd dat de hele cultuur langzamerhand verdwijnt. De kinderen zijn helemaal gefacineerd en luisteren aandachtig. We maken samen met hem een kunstwerkje en hij laat ons een speciale techniek zien, Raarrk genaamd, die ze gebruiken in al hun beschilderingen. We volgen stap voor stap de aanwijzigingen en creeren zowaar een echt kunstwerkje! Hierna proberen we een boomerang terug te laten komen en kunnen we speerwerpen.  Een leuke morgen met name omdat we de enigste bezoekers zijn en de sessie veel langer duurt dan normaal, we zijn nameijk ook de eerste bezoekers van het jaar.

Reizen xe2x80x99s middags door richting het zuiden en overnachten in Mataranka, hier bezoeken we (en zwemmen we in) de Bitter Springs, die beoorlijk naar zwavel ruiken, snel nog even douchen met onze outdoorshower die zo ook nog eens gebruikt wordt en gaan weer verder. Omdat de dagen zo ontzetten heet zijn besluiten we om zo lang mogelijk door te rijden tot het bijna donker wordt. Het is niet echt verstandig om te rijden in het donker vanwege alle kangarooxe2x80x99s en al het vee wat overal los loopt.

Mataranka is een klein dorp maar bekend vanwege 2 springs, de Renner Springs en Bitter Springs wel.

Ook wonen er hier voornamelijk Aboriginals,  we hebben er tot nu toe weinig over geschreven maar het is me wel een volkje!

Een volk wat verdreven is van hun land door de blanken, vervolgens in huizen zijn gestopt door de overheid, overal geld voor krijgen en  niet weten wat ze hier mee moeten doen.

Een beetje een trieste situatie, voornamelijk als je oudere mannen en vrouwen dronken over straat ziet lopen. Je kunt hier ook niet zomaar 10 kratten bier halen. Men kan een gelimiterede hoeveelheid kopen zo probereb ze om alcoholgebruik onder de Aboriginals in te dammen.

Zo zagen we een vrouw van een jaar of 60 liggen op een parkeerplaats, midden in een dorp. Haar roes uit te slapen.

Ze zijn verder bijzonder luidruchtig en schreeuwen enorm. En als je ze niet hoort dan ruik je ze meestal wel want hygiene staat niet bijzonder hoog op hun lijstje.

Ook brengen ze nog veel tijd door in the bush, als je bijvoorbeeld vraagt hoeveel inwoners een dorp heeft krijg je als antwoord, normaal gesproken ongeveer bv 500 maar het igt eraan hoeveel arboxe2x80x99s er op walkabout zijn.

Dan verdwijnen ze voor onbepaalde tijd in de natuur en komen na weken weer eens terug, afhankelijk daarvan schommelt het aantal inwoners nogal.

Veel arboriginals brengen de dagen door onder een boom in de schaduw, werken is niet hun favoriete hobby, ze worden nameijk door de overheid voorzien van de nodige dollars en dus is er niet de drang om te gaan werken.

Nu zijn ze natuurlijk niet allemaal hetzelfde maar dorpen als Katherine en Mararanka en Alice Springs bestaan voornamelijk uit Aborignals dus valt het extra op.

We zetten weer koers naar het zuiden, dit is veel, veel en veel rijden want er is tot aan Alice Springs niet zo heel veel te zien. Het enigste wat we nog willen zien zijn de Devils Marbles, zeg maar de hunebedden van Nederland. Hier hebben we het over echte hunebedden en de Nederlandse vallen hier bij in het niet!!

Brengen een aantal dagen door in Alice Springs waar het werkelijk barst van de toeristen, veel Canadezen, Fransen en Nederlanders. Elke Nederlander die we spreken snapt absoluut niet waarom we toch weer teruggaan naar NL……???

Tja, we hebben het onszelf eerlijk gezegd ook wel een paar keer afgevraagd maar familie en vrienden zijn dan toch de redenen voor ons om terug te gaan.  Voornaamste daarvan zijn ziekte en stefgevallen. Het leven mag hier mooi en erg relaxed zijn, voor ons is er meer dan dat……..

We bezoeken de West Mac Donald Ranges, een prachtig natuurgebied wat 161 kilometer lang is en links van Alice Springs ligt.Hoge bergkliffen aan beide zijden.

De ranges zijn een mooi voorbeeld van hoe het landschap door de eeuwen heen is gevormd door de invloed van de elementen.

Komen door Hermannsburg waar we de verwoestende kracht van het water zien. Een brug van een paar jaar oud, mist 2 enorme delen……… dit was een paar weken eerder gebeurd tijdens een enorme veel regen was gevallen, gewoon weggeslagen. Foto staat wel op de link.

Bezoeken Tnorala oftewel Gosse Bluf waar jaren geleden een komeet/ brokstuk is ingeslagen en zwemmen in Orminston Gorge, een werkelijk adembenemend plekje op aarde……….

Onze volgende stop is Kings Canyon maar onderweg daarnaartoe veranderen we onze plannen en rijden we door naar Yalaru- Ayers Rock Resort bij Uluru.

De weersberichten waren voor dit weekend wat bewolking en we wilden the Rock natuurlijk wel zien met een mooie blauwe lucht!!

Onderweg werden we nog even gefopt, op zoxe2x80x99n 170 kilometer voor Uluru roept Harrie ineens dat ie Uluru ziet!! Wat een mega-groot geval zeiden we nog……… we stoppen voor fotoxe2x80x99s en verbazen ons erover dat we em nu al kunnen zien….. dan moet het wel een megagroot ding zijn…….

Wat blijkt…………… voor Uluru ligt Mount Conner, deze berg lijkt nogal op Uluru. We zullen niet de enigsten zijn die erin zijn getuind……….we hebben er hartelijk om gelachen met name omdat we 2 keer waren gestopt voor het perfecte xe2x80x9cop afstandxe2x80x9d plaatje……..

Een uur later konden we de Ayers Rock oftewel Uluru wel zien liggen, wat een joekel zeg!! Gaan xe2x80x99s avonds gelijk naar de zondsondergang kijken (samen met 2000 andere toeristen) en zien hem dan in volle glorie……

The Rock of the Rocks!! Prachtig zo met het zonlicht eropxe2x80xa6xe2x80xa6EN een onbewolkte hemel!!

De volgende morgen zien we om 6.52!! de zonsopkomst welke ook mooi was maar niet zo spectaculair als de zonsondergang.

Nadat alle toeristen weg zijn zoeken we een rustig plekje en gaan we ontbijten, we waren het er wel over eens dat het de mooiste plek was waar we ooit hebben ontbeten, wat een spectaculair uitzicht! En wat een rust!!

We willen de Mala walk gaan doen, een wandeling van een paar kilometer wat met de hitte genoeg is voor de kids. Bij aankomst zien we tientallen mensen die toch Uluru beklimmen, welke volgens de rangers afgesloten was, vanwege de hitte. Als het warmer dan 35 graden wordt, dan worden er veel activiteiten afgelast, zo ook de klim.

Nu is deze klim erg vaak afgesloten want de aboriginals zien Uluru als een heilige site en willen liever niet dat deze beklommen wordt. Bij de eerste de beste gelegenheid gaat het hek dan ook dicht!!

Toch liepen er een boel mensen naar boven, dus hup, ook wij snel de wandelschoenen aan want de kids wilden er zoooo graag op staan! Wij natuurlijk ook en daar gingen we. Het eerste stukje ging nog wel maar daarna werd het erg steil. Te steil vonden we het voor de kinderen. Ook het feit dat er al meer dan 35 menen zijn omgekomen bij het beklimmen van de rots woog mee bij de beslissing om niet verder te gaan met de kinderen. Marjanne klimt nog wel een heel stuk door…….. geniet van het uitzicht, neemt de nodige fotoxe2x80x99s en daalt weer af….

Uluru staat op de lijst van Wereld Erfgoed vanwege zxe2x80x99n culturele en natuurlijke waarde.

Uluru is een monoliet van 348 meter hoog en heeft een omvang van 9.4 kilometer.

De volgende dag bezoeken we Kata Tjuta, oftewel the Olgaxe2x80x99s. Kata tjut betekend many heads in het aboriginees. Als je van afstand naar de Olgaxe2x80x99s kijkt lijken het net hoofden. De hoogste dome ligt 546 meter hoog. Het is al erg warm als we aankomen om 9 uur xe2x80x98smorgens en we vertrekken met 5 liter water op zak. De wandeling wordt aangegeven als gemiddeld tot moeilijk vanwege de klimmetjes die erin zitten, toch gaan we ervoor en onze inspanning wordt beloond aan het eind van uitkijkpunt 2. Wat een uitzicht en wat een rust!

Het is ondertussen behoorlijk warm en de kinderen krijgen last van de voeten, snel weer terug. De andere wandeling die we wilden doen laten we links liggen…….. Terug op het resort nemen we snel eenverkoelende duik!!

Onderweg naar Cooper Pedy was het de bedoeling om ook nog even in Mintabie te kijken. Er scheen een mooie mijn te zijn en het leek ons wel wat om deze te bekijken. We informeerden bij het plaatselijke pompstation. Als antwoord kregen we xe2x80x9c if you are looking for the workers, you will find them in the pubxe2x80x9d

Dat zei ons genoeg en we reden dezelfde dag nog door naar Cooper Pedy.

Cooper Pedy is de opaalstad van de wereld, heeft 2000 inwoners en je treft hier 50 verschillende nationaliteiten aan.

Voornamelijk gelukzoekers oftwel opaalzoekers.

De totale waarde van alle tot nu toe opgegraven opalen ligt ver boven de 100 miljoen dollar!!

Er zijn echter ook mensen die al 30 jaar aan het graven zijn maar die nog niet echt veel hebben gevonden, er zijn er ook die binnen een jaar de grote buit binnen hebben! De laatste jaren wordt er meer gevonden dan 50 jaar geleden, dit komt doordat er steeds meer gebruik gemaakt wordt van grotere machines.

Gaan mee met de Desert Cave Tour, een 4 uur durende tour die ons meenam naar alle attracties van Cooper Pedy. We bezochten de Unooma mijn, de eerste mijn van het gebied destijds met de hand gegraven!! en nog intact. Er zit tegenwoordig een museum aangekoppeld, we zien hier een ondergronds huis, een gedeelte van de oude mijn en natuurlijk wordt er de nodige opaal verkocht welke verwerkt is tot mooie sieraden. We slagen met een mooie ring voor Marjanne en voor de meisjes allebei een paar oorbelletjes met echte opaaltjes.

Gaan hierna de mijnvelden in waar we hopelijk een werkende mijn kunnen zien, helaas was men al gestopt vanwege de hitte en rijden we door naar de Breakawayxe2x80x99s. Dit zijn de kliffen aan de rand van wat ooit een grote binnenlandse zee was die nu helemaal droog ligt. In de gebieden achter de kliffen wordt voornamelijk gezocht naar opalen. Opalen zijn gevormd doordat silica zich heeft vermengd met zout en zand, is vervolgens door het gesteente naar beneden gezakt, is ergens in een holletje gezakt, heeft zich vermengt met sijpelwater en daarna heeft het zo ongeveer 200 miljoen jaar de tijd gehad om te veranderen in gesteente xe2x80x93 Opaal.

We zien de dingo fence, een afrastering van noord naar zuid Australie die de dingoxe2x80x99s bijde schapen vandaan moet houden. De fence is dus duizenden kilometers lang en wordt elke week gecontroleerd!!

De buschauffeur beloofd de kinderen een aantal stenen te zoeken die opaal bevatten en xe2x80x99s avonds bij de receptei ligt er inderdaad een zakje met opaalgesteente voor de kinderen.

Cooper Pedy was eigenlijk ons laatste stadje op ons xe2x80x9cto seexe2x80x9d lijstje en een beetje rusteloos rijden we de volgende dag naar Port Augusta.

We realiseren ons ineens dat het komend weekend pasen is en dat het wel eens erg druk kan zijn overal. Veel Australiers gaan namelijk met pasen nog een weekje/weekend weg, voordat het xe2x80x9cwinterxe2x80x9d wordt.

Eigenlijk weten we niet zo goed waar we naartoe willen, de Great Ocean Road rijden is wel een optie behalve dat het weer ons een beetje tegenhoudt. In die buurten verwachten ze namelijk nogal wat regen terwijl het in de buurt van Adelaide nog steeds rond de 27 graden is. Moet er wel bij vermelden dat dit overdag is want rond een uur of 5 xe2x80x99s middags koelt het ineens heel erg snel af.

De kinderen slapen weer in een slaapzak en lopen xe2x80x98smorgens in een lange broek!! Afgelopen nacht was het 9 graden!! Dat is behoorlijk koud als je de afgelopen maanden geen enkele nacht onder de 23 graden hebt gehad….

We hadden niets geboekt en besloten maar gewoon richting Melbourne te rijden, er was vast wel ergens een plekje. Belden 1 caravanpark; vol!! Maar bij de 2^e hadden we meer geluk, ze hadden afzeggingen gehad en er was nog plek. Zo arriveerden we xe2x80x99s middags in Mount Barker.

Vertelde de buurman dat het altijd razend druk is tijdens pasen want dan vinden er paarderaces plaats in Oakbank. Hadden we gelijk een daginvullend programma voor de zaterdag te pakken.

Eerste paasdag brachten we voornamelijk door op de camping, nog even in Hahndorf gekeken daarna terug naar het caravanpark waar de kinderen zich prima vermaakten met allerlei andere kinderen.

We kunnen bijna niet geloven dat het alweer de laatste week van onze rondreis is……. het is voorbij gevlogen.

Nadat we Darwin achter ons hebben gelaten reizen we naar Litchfield National Park. Er zijn hier 2 grote National Parks. Kakadu National Park (waarvan veel Australiers zeggen x93kakadonx92t) en er is Litchfield National Park.

We kiezen voor Litchfield, dit park is een slagje kleiner en veel toegankelijker voor de kinderen. In Kakadu heb je erg lange tracks en met deze hitte is dat teveel gevraagd van de kinderen. Daarnaast zijn de meeste tracks in Kakadu nog gesloten vanwege het regenseizoen. Het zijn voornamelijk 4-WD tracks.

We bezoeken Florence Falls waar een enorm waterhole bij zit. Sophie, Harrie en Marjanne zwemmen allemaal naar de watervallen toe, dat valt nog niet mee want de stroming is enorm sterk!

We blijven er een tijdje achter zitten, wat een enorm geweld wat er naar beneden komt en wat een kracht!!

Daarnaast zien we Wangi-Falls, Tolmer Falls en bezoeken we Buleyx92s rockhole.

Dat laatste is erg leuk, we zijn de enigsten en zitten midden in de natuur heerlijk te poedelen in het water. Weer een voordeel van vroeg in het seizoen reizen………….. alhoewel, als we net willen vertrekken komt de eerste tourbus vol met toeristen er aan!!!!  Wegwezen!!

Vertrekken verder richting Katherine waar we de Katherine Gorge bezoeken. Een soort van Grand Canyon in het klein. Steile rotswanden reizen op uit de rivier (Katherine River) Dit zijn van die plaatsen waar je moet zijn om te kunnen ervaren hoe en wat het is.

De rivier zit vol met zoetwaterkrokodillen, zox92n 300, deze zijn relatief ongevaarlijk en vallen bijna geen mensen aan. Maar afgelopen maand zijn er 2 zoutwaterkrokodillen (oftewel Saltie) gevangen!!  Dit zijn de meest agressieve krokodillen en vallen alles en iedereen aan. Door het regenseizoen heeft het water op veel plekken nogal hoog gestaan wat het voor de zoutwaterkrokodil makkelijk maakt om er te komen. Normaal kan ie met zx92n logge lijf niet over de rotswanden komen maar met hoog water is dat een stuk makkelijker.

13 dagen geleden is er nog een grote (ruim 4 meter) Saltie gevangen, de 2^e van het jaar. Dat is ook de regen dat er nog niet gezwommen mag worden………!!!
Grappig was dat de val voor de krokodillen opgezet was naast het zwemplatform!!

De volgende dag stond een verf sessie gepland met Manual Pamkal, een aboriginal. We waren de eerste bezoekers van het jaar en ook de enigsten, dat maakte het wel heel bijzonder, hij vertelde over zijn leven voordat x93the white fellasx94 in zx92n leven kwam. Hij was 46 jaar geleden geboren in de bush (Arnhemland) en de eerste 16 jaar van zijn leven bracht hij ook daar door. Op 5-jarige leeftijd mocht ie met de vrouwen mee en werd hem geleerd hoe hij bush-tucker kon vinden. Bush-tucker is letterlijk vertaald, boseten. Bushcarrots, bushpotatoes, bushonion, yams etc. Op 10-jarige leeftijd kreeg hij zx92n eigen speer en ging hij mee met de mannen om te jagen.

Rond zx92n 16^e jaar hadden de white fellas zijn ouders overtuigd dat hij naar school moest. Al met al hield hij het 2 dagen vol en daarna is hij nooit weer geweest. Hem is de kunst van het schilderen bijgebracht en tot de dag van vandaag doet hij dat. Hij is een zeer traditioneel man die het erg jammer vindt dat de cultuur langzaamaan verdwijnt. Zijn zonen heeft hij regelmatig mee op x93walkaboutx94 genomen. Men gaar dan een tijd de bos in en leven van alles wat de natuur hun te bieden heeft, net als in vroeger tijden. Ook zijn kleindochters wil hij binnenkort meenemen want deze zijn volgens hem te  x93verwesterdx94.  We beginnen aan ons schilderij wat erg leuk was om te doen. Een hele bijzondere technike waarbij gebruikt gemaakt wordt van een speciaal soort riet wat gespleten word. Binnenin bevingt zich zachter materiaal wat dienst doet als kwast.

Hier kunnen hele rechte lijnen mee getrokken worden. Al onze kunstwerken zijn te bewonderen op de fotolink.

De dag erna reden we naar Mataranka waar we de Bitter Springs bezoeken, we nemen een duik en gaan verder richting het zuiden.

Omdat het zo warm is rijden we zo ver mogelijk, volgende stop is Alice Springs en dat is zox92n 1000 kilometer verderop. Er is in the Red Centre verder niet zo heel veel te zien dus hoelanger je de hitte kunt ontsnappen, hoe beter.

Arriveren de volgende dag bij de Devils Marbles, zeg maar de Australische versie van de hunebedden alleen met ECHTE hunebedden, wat een enorme stapels rotsen en de meest vreemde varianten.Met de zon eropeen mooi gezicht, een bijzondere rode gloed, we zitten ook niet voor niets in the red centre.

Het rode zand is rijkelijk aanwezig en ziet er onnatuurlijk uit, vooral nu er groene planten op groeien. In het droge seizoenis alles dor met het rode zand eronder. Dit ziet er best wel tegenstrijdig uit maar wel mooi.

Arriveren de volgende dag in Alice Springs waar we eerst een rustdag inlassen. De kids vermaken zicht goed in de auto dankzij de dvd-speler maar zijn na 2 dagen continu het rijden ook wel een beetje zat. Even weer lekker kunnen rennen, zwemmen en spelen is ook belangrijk.

We bezoeken de dag erna de West Mac Donald Ranges, via Hermannsburg rijden we over een 4-WD track naar Orminston Gorge. Voordat we daar arriveerden bezochten we Gosse Bluf, hier is ooit een komeet ingeslagen en daardoor is een enorm gat ontstaan waar je doorheen kon lopen.

Bezoeken Orminston Gorge, een schitterende gelegen plekje midden in de natuur. Ook hier zie je weer enorme rotspartijen die steil omhoog lopen, wat een mooie plek.

We zwemmen nog even en genieten van de natuur………..

Nadat we Darwin achter ons hebben gelaten reizen we naar Litchfield National Park. Er zijn hier 2 grote National Parks. Kakadu National Park (waarvan veel Australiers zeggen xe2x80x9ckakadonxe2x80x99t) en er is Litchfield National Park.

We kiezen voor Litchfield, dit park is een slagje kleiner en veel toegankelijker voor de kinderen. In Kakadu heb je erg lange tracks en met deze hitte is dat teveel gevraagd van de kinderen. Daarnaast zijn de meeste tracks in Kakadu nog gesloten vanwege het regenseizoen. Het zijn voornamelijk 4-WD tracks.

We bezoeken Florence Falls waar een enorm waterhole bij zit. Sophie, Harrie en Marjanne zwemmen allemaal naar de watervallen toe, dat valt nog niet mee want de stroming is enorm sterk!

We blijven er een tijdje achter zitten, wat een enorm geweld wat er naar beneden komt en wat een kracht!!

Daarnaast zien we Wangi-Falls, Tolmer Falls en bezoeken we Buleyxe2x80x99s rockhole.

Dat laatste is erg leuk, we zijn de enigsten en zitten midden in de natuur heerlijk te poedelen in het water. Weer een voordeel van vroeg in het seizoen reizen………….. alhoewel, als we net willen vertrekken komt de eerste tourbus vol met toeristen er aan!!!!  Wegwezen!!

Vertrekken verder richting Katherine waar we de Katherine Gorge bezoeken. Een soort van Grand Canyon in het klein. Steile rotswanden reizen op uit de rivier (Katherine River) Dit zijn van die plaatsen waar je moet zijn om te kunnen ervaren hoe en wat het is.

De rivier zit vol met zoetwaterkrokodillen, zoxe2x80x99n 300, deze zijn relatief ongevaarlijk en vallen bijna geen mensen aan. Maar afgelopen maand zijn er 2 zoutwaterkrokodillen (oftewel Saltie) gevangen!!  Dit zijn de meest agressieve krokodillen en vallen alles en iedereen aan. Door het regenseizoen heeft het water op veel plekken nogal hoog gestaan wat het voor de zoutwaterkrokodil makkelijk maakt om er te komen. Normaal kan ie met zxe2x80x99n logge lijf niet over de rotswanden komen maar met hoog water is dat een stuk makkelijker.

13 dagen geleden is er nog een grote (ruim 4 meter) Saltie gevangen, de 2^e van het jaar. Dat is ook de regen dat er nog niet gezwommen mag worden………!!!
Grappig was dat de val voor de krokodillen opgezet was naast het zwemplatform!!

De volgende dag stond een verf sessie gepland met Manual Pamkal, een aboriginal. We waren de eerste bezoekers van het jaar en ook de enigsten, dat maakte het wel heel bijzonder, hij vertelde over zijn leven voordat xe2x80x9cthe white fellasxe2x80x9d in zxe2x80x99n leven kwam. Hij was 46 jaar geleden geboren in de bush (Arnhemland) en de eerste 16 jaar van zijn leven bracht hij ook daar door. Op 5-jarige leeftijd mocht ie met de vrouwen mee en werd hem geleerd hoe hij bush-tucker kon vinden. Bush-tucker is letterlijk vertaald, boseten. Bushcarrots, bushpotatoes, bushonion, yams etc. Op 10-jarige leeftijd kreeg hij zxe2x80x99n eigen speer en ging hij mee met de mannen om te jagen.

Rond zxe2x80x99n 16^e jaar hadden de white fellas zijn ouders overtuigd dat hij naar school moest. Al met al hield hij het 2 dagen vol en daarna is hij nooit weer geweest. Hem is de kunst van het schilderen bijgebracht en tot de dag van vandaag doet hij dat. Hij is een zeer traditioneel man die het erg jammer vindt dat de cultuur langzaamaan verdwijnt. Zijn zonen heeft hij regelmatig mee op xe2x80x9cwalkaboutxe2x80x9d genomen. Men gaar dan een tijd de bos in en leven van alles wat de natuur hun te bieden heeft, net als in vroeger tijden. Ook zijn kleindochters wil hij binnenkort meenemen want deze zijn volgens hem te  xe2x80x9cverwesterdxe2x80x9d.  We beginnen aan ons schilderij wat erg leuk was om te doen. Een hele bijzondere technike waarbij gebruikt gemaakt wordt van een speciaal soort riet wat gespleten word. Binnenin bevingt zich zachter materiaal wat dienst doet als kwast.

Hier kunnen hele rechte lijnen mee getrokken worden. Al onze kunstwerken zijn te bewonderen op de fotolink.

De dag erna reden we naar Mataranka waar we de Bitter Springs bezoeken, we nemen een duik en gaan verder richting het zuiden.

Omdat het zo warm is rijden we zo ver mogelijk, volgende stop is Alice Springs en dat is zoxe2x80x99n 1000 kilometer verderop. Er is in the Red Centre verder niet zo heel veel te zien dus hoelanger je de hitte kunt ontsnappen, hoe beter.

Arriveren de volgende dag bij de Devils Marbles, zeg maar de Australische versie van de hunebedden alleen met ECHTE hunebedden, wat een enorme stapels rotsen en de meest vreemde varianten.Met de zon eropeen mooi gezicht, een bijzondere rode gloed, we zitten ook niet voor niets in the red centre.

Het rode zand is rijkelijk aanwezig en ziet er onnatuurlijk uit, vooral nu er groene planten op groeien. In het droge seizoenis alles dor met het rode zand eronder. Dit ziet er best wel tegenstrijdig uit maar wel mooi.

Arriveren de volgende dag in Alice Springs waar we eerst een rustdag inlassen. De kids vermaken zicht goed in de auto dankzij de dvd-speler maar zijn na 2 dagen continu het rijden ook wel een beetje zat. Even weer lekker kunnen rennen, zwemmen en spelen is ook belangrijk.

We bezoeken de dag erna de West Mac Donald Ranges, via Hermannsburg rijden we over een 4-WD track naar Orminston Gorge. Voordat we daar arriveerden bezochten we Gosse Bluf, hier is ooit een komeet ingeslagen en daardoor is een enorm gat ontstaan waar je doorheen kon lopen.

Bezoeken Orminston Gorge, een schitterende gelegen plekje midden in de natuur. Ook hier zie je weer enorme rotspartijen die steil omhoog lopen, wat een mooie plek.

We zwemmen nog even en genieten van de natuur………..

Jaja, je gelooft het bijna niet maar we zijn bijna bij. Hier komt ie:

We reden verder en stoppen in Hervey Bay. Van hieruit willen we naar Fraser Island, het grootste zandeiland van Australie met nagenoeg niets. Het is ongeveer net zo groot als de provincie Utrecht.

We nemen de vroege boot heen omdat we zox92n 80 km over het strand moeten naar het noorden waar we een aantal dingen willen zien. Vanwege het laag tij moeten we voor 1 uur weer van het strand zijn.

De boot vertrok om half 9 en zou een uurtje duren, na aankomst moet we eerst een tocht van ruim 25 km door het bos afleggen voordat we aan de andere kant zijn van het eiland. Er schiet een dingo voor de auto langs en achteraf is dit ook de enigste die we zullen zien.

Rijden over het strand blijft toch altijd spannend want ja wat doe je als je vast komt te zitten?? Al snel blijkt dat we lang niet de enigste bezoekers zijn en dat het barst van de toeristen. 20 jaar geleden was Harrie hier ook geweest en zag het er allemaal erg verlaten uit, dat is nu wel anders met busladingen vol toeristen……

We bezoeken het Maheno shipwreck, een schip wat ooit dienst deed als veerboot, was verkocht aan Japan voor oud-ijzer, terechtkwam in een cycloon en vervolgend strandde op Fraser Island tijdens een cycloon.

We zoeken enige verkoeling in Eli Creek, ( het is erg heet: 33 graden) de grootste zoetwaterkreek van het eiland en rijden door naar Lake Wabby en Lake Mc Kenzie. De laatste is een prachtig groot meer met kraakhelder water, we zijn er aan het eind van de dag en er is nagenoeg niemand meer. Wat een heerlijke omgeving……..

Er is genoeg te doen op het eiland en eigenlijk was 1 dag niet genoeg. Er zijn genoeg plaatsen waar je aan het strand kunt camperen, helaas waren op Bribie Island  onze tentjes ingestort en hadden we geen zin om weer nieuwe te kopen. Bovendien denken we niet dat Oom Jan en Angela al die insecten hadden overleeft want de verdelgingsspray stond binnen handbereik. Insecten zijn er volop in Australie, maar je raakt ook hieraan gewend….. Het leven in de bush is nu eenmaal geen 5*****!!!!!!!!

Nadat de auto was schoongemaakt (deze zat onder zout en zand) vertrekken we de volgende dag richting Yeppoon.

Het was eerst nog mooi weer maar onderweg komen we in dikke regenbuien terecht. De eerste echte regenbuien van het x93wetseasonx94. Tot nu toe hebben we veel geluk gehad met de regen.

Er stond al een weg behoorlijk onder water (snelweg)  waar we door heen moesten. Ging allemaal weer goed en zelfs oom Jan kwam er goed doorheen.

Komen langs plaatsjes zoals Biggenden, Gin Gin en andere grappige, vreemde namen.

Een half uur nadat we alles hebben opgezet begint het te regenen. Niet zox92n beetje ook, het kwam met bakken naar beneden!! De hele nacht plenste het door……….

Er volgde een paar dagen met wat minder weer en we besluiten om in 1 keer door te rijden naar Airlie Beach. Hier willen we een zeilboot huren en de Whitsunday Islands bezeilen.

Harrie en oom Jan gaan op zoek naar een boot terwijl de dames lekker een dagje gaan shoppen, het is zo heet dat de overdekte winkelcentrums, voorzien van airco, een welkome en frisse afwisseling is.

De heren slagen en komen x93thuisx94 met een catamaran van 12 meter. We vertrekken maandag 15 februari en beginnen aan ons weekje zeilen.

We exploren de eilanden en zien veel krabben, hagedissen, veel spinnen en vogels een bezigheid die de kinderen helemaal geweldig vinden.

Snorkelen wilde Angela eerst niet want in de krant stond een artikel dat een 60-jarige toerist gebeten was door een haai. Dit gebeurde bij Dent Island, een eiland in de Whitsundays, dichtbij waar wij waren!!!!! We gaan er toch voor en zien grote schilpadden, veel vissen en zelfs een hammerheadshark.

We bezoeken Hamilton Island en brengen daar een dag door, het is nog steeds bloedheet en zeer vochtig; erg onplezierig………. 

Vieren Pascalx92s 5^e verjaardag en hebben zelfs taart, midden op zee. Een gezellige dag en zeg nou zelf, wie viert nu zx92n verjaardag op een grote boot in een tropisch oord weg van alles en iedereen?

Kortom, we brengen de dagen al luierend, snorkelend, zonnend en zwemmend door……… zeer relaxt.

What a life………… maar aan alle leuke en goede dingen komt een eind en zo staan we een week later weer aan wal en is het weer even wennen om tussen alle mensen te zijn….

Die dag gebruiken we om de was te doen en de voorraden weer even aan te vullen …… back to reality!!!

Bezoeken vervolgensTownsville en arriveren woensdag 24 februari in Cairns waar we ons stationeren in Cairns Coconut Park, een schitterend park waar 2 zwembaden aanwezig zijn, een waterpark, midgetgolf, tennisbanen etc. Vanwege de hitte maken we eigenlijk alleen maar gebruik van het zwembad.

We bezoeken een crocodilefarm waar en geweldige croc-show gegeven wordt. Naast crocodillen zijn er ook nog andere native dieren van Australie te zien zijn. We genieten weer………..

Angela, Sophie en Marjanne boeken zich in voor een dag Great Barrier Reef. Schitterend wat er allemaal onder water is te zien! Vissen in allerlei kleuren, soorten en maten, ongeloofelijk wat mooi.

Angela en Marjanne maken 2 keer een diepzeeduik van een half uur terwijl Sophie door de bemanning wordt beziggehouden. Het heeft zo zx92n voordelen om in het laagseizoen te reizen; normaal zitten er 100 mensen op de boot zitten zijn het er nu maar zox92n 45……….. ze hebben tijd genoeg voor Sophie.

Ze mag vissen voeren en zelfs alleen snorkelen terwijl ze op haar letten, helemaal geweldig vindt ze het!

Great Barrier Reef

is een echte must voor degenen die hier ooit nog een keer naartoe komenx85x85

De dag erna vertrekken Angela en oom Jan alweer naar het koude Nederland.

We maken gebruik van hun vroege vertrek en vertrekken richting Cape Tribulation. Via Port Douglas, een ferry over de Daintree river (waar veel crocs zitten) komen we aan bij Cape Tribulation. We eten bij een bistro helemaal aan het eind van het dorp, alleen bereikbaar via een gravelpad.

Zien vele grote (10 cm) enge spinnen die allemaal veilig blijken te zijn.

We nemen een kijkje op het strand maar zijn niet al te gerust want de dame achter de bar vertelde dat er in het kreekje dichtbij een grote crocodil huisde!  BRRR en we willen niet opgevreten worden. Helemaal niet nadat we diezelfde ochtend een verhaal lazen van een 5-jarig jongetje wat wel was opgegeten !!!!!!!  We willen graag alle 3 de kids mee terug naar Nederland nemen….

Dezelfde avond rijden we nog weer naar x93huisx94 slapen we lekker uit de volgende morgen.

We maken gebruik van onze laatste dag in Cairns  om lekker opgeruimd en schoon te vertrekken. De caravan wordt van binnen en buiten helemaal schoongemaakt….  Springclean oftewel grote voorjaarsschoonmaak……

4 maart vertrekken we uit Cairns, het is prachtig weer, we hebben al 2 dagen geen drup regen gehad!! Meestal valt er in de namiddag een bui en regent het x91snachts voor een paar uur.

En dat in het regenseizoen. De zon schijnt en we rijden door prachtige groene gebieden. Een beetje te vergelijken met  Zuid Duitsland en Frankrijk.

Dit gebied wordt de Tablelands genoemd vanwege het feit dat het hele gebied op zox92n 800/900 meter hoogte ligt en nagenoeg vlak is.

We stoppen even in Ravenshoe, het hoogst gelegen dorp in Queensland, op zox92n 1000 meter. We besluiten om te gaan luncen bij the Innot Hot Springs. Naam zegt het al……… HOT springs.

Harrie en Madelon krijgen het erg heet onder de voeten want er zijn gedeeltes waar het water gewoon borrelt en dus kokend heet is. Dat zij er nu net in moeten gaan staan…… oppassen dus.

We komen de eerste van waarschijnlijk vele roadtrains tegen, deze had 4 trailers achter zich. Wat een end………..

We maken diverse stops onderweg en genieten van het landschap. Komen aan in Mount Surprise, waar we de Undara Lava Tubes willen bezoeken. Alleen zitten we in het laagseizoen en is er niet elke dag een tour…….. De eigenaar van het caravanpark zou samen met een paar medewerkster de lava-tubes gaan bezoeken maar besluit er gelijk een tour van te maken. De 1^e van het jaar.

We zijn zelfs de enigste bezoekers op het caravanpark. Tja, we besluiten om te blijven. Alleen is er niets te doen in een dorpje met maar 65 inwoners. ..??? Een huiswerk- en wasdag worden ingelast…..

Het is heerlijk rustig op de camping,we hebben prachtig weer, zwembad dichtbij, wat wil je nog meer!

Tot onze verbazing genieten we van onze complete afsluiting van de wereld. Geen internet, geen telefoon dus geen computer (HELP)…….. zelfs bijna geen mensen hier!

We gaan naar de lokale pub waar we een biertje drinken en waar de kinderen kennis maken met Noah, Tayah en Talh. 3 kinderen van een aboriginal vader een een blanke moeder. Sophie was helemaal verrast dat ze zomaar aboriginals hadden ontmoet en het waren nog gewone kinderen ook!!!

Hier bestaat nog steeds het beeld dat de Aboriginals een volk is wat een nomaden bestaan aanhoudt en geen contact heeft met de buitenwereld wat natuurlijk onjuist is. De meesten zijn ondertussen wel geintegreerd…..

We bezoeken zaterdags de Undara Lava Tubes met nog een 4-tal andere toeristen die zich ondertussen nog hadden aangemeld. Het is een vulkanisch gebied met onder andere de Kalkari krater waar we over de rand kunnen lopen. De kids hadden de avond ervoor een dvd gezien wat ging over vulkanen om ze zo een beetje een indruk te geven wat een actieve vulkaan was. Ze vinden het erg interessant en bijzonder dat ze boven op een ooit actieve vulkaan hebben gelopen!!! Daarna gaan we naar een aantal x93tubesx94 wat eigenlijk de x93pijpenx94 zijn waar de lava doorheen heeft gestroomd. Erg indrukwekkend en mooi!

De Undara lava tube is een van de bekenste in de wereld omdat deze de langste x93tubex94 oftewel pijp heeft, namelijk 120 kilometer………

We nemen zondags in alle vroegte afscheid van Mount Surprise waar we het tot onze verassing erg naar de zin hebben gehad… en rijden richting Mount Isa. We moeten 300 kilometer omrijden omdat we weg naar Normanton nog niet is vrij gegeven. Elk jaar tijdens het regenseizoen staan hier wegen en bruggen tijden onder water en men deze eerst inspecteren voordat ze vrij worden gegeven. Omdat het regenseizoen nog niet helemaal is afgelopen kan het nog wel weken duren voordat je er weer langs kunt. Dit risico kunnen we niet nemen en we moeten via Charter Towers omrijden.

2 dagen later komen we aan in Mount Isa…………

In Mt Isa bevindt zich namelijk de grootste zilvermijn ter wereld. In 1923 heeft ene James hier een rijke zilverader ontdekt. De hele stad (20.000 inw) leeft dan ook van de mijnen.

We hadden graag de mijntour gedaan maar Pascal is te jong…. Ook het underground Hospital wat dienst deed tijdens WWII, wilden we bezoeken, is gesloten……………

We slaan voldoende voorraden in (just in case) Supermarkten zijn hier niet op elke hoek van de straat te vinden…….. en rijden de volgende dag om 7 uur weg, de hele dag is niets anders dan rijden………… veel is er niet te zien behalve honderden kilometers niets niets en nog eens niets!!!!!!!!!

Woensdag 10 maart arriveren we in Darwin. We zijn een beetje reismoe en de hitte zijn we ook meer dan zat. En dat terwijl iedereen in NL die we spreken zit te smachten naar een beetje warmte.

Maar we zitten nu ruim 2 maand in de tropische hitte, hoge temperaturen en bijzonder vochtig. Luchtvochtigheid van 90%  is hier geen uitzondering……… dat is zweten zweten en nog eens zweten.

Vieren Marjannex92s verjaardag en brengen de middagen door in de Wavepool (golfslagbad) midden in de stad. Wat een uitvinding! Een megagroot zwembad met nog grotere golven. Fotox92s staan ondertussen op de welbekende picasalink……..

Jaja, je gelooft het bijna niet maar we zijn bijna bij. Hier komt ie:

We reden verder en stoppen in Hervey Bay. Van hieruit willen we naar Fraser Island, het grootste zandeiland van Australie met nagenoeg niets. Het is ongeveer net zo groot als de provincie Utrecht.

We nemen de vroege boot heen omdat we zoxe2x80x99n 80 km over het strand moeten naar het noorden waar we een aantal dingen willen zien. Vanwege het laag tij moeten we voor 1 uur weer van het strand zijn.

De boot vertrok om half 9 en zou een uurtje duren, na aankomst moet we eerst een tocht van ruim 25 km door het bos afleggen voordat we aan de andere kant zijn van het eiland. Er schiet een dingo voor de auto langs en achteraf is dit ook de enigste die we zullen zien.

Rijden over het strand blijft toch altijd spannend want ja wat doe je als je vast komt te zitten?? Al snel blijkt dat we lang niet de enigste bezoekers zijn en dat het barst van de toeristen. 20 jaar geleden was Harrie hier ook geweest en zag het er allemaal erg verlaten uit, dat is nu wel anders met busladingen vol toeristen……

We bezoeken het Maheno shipwreck, een schip wat ooit dienst deed als veerboot, was verkocht aan Japan voor oud-ijzer, terechtkwam in een cycloon en vervolgend strandde op Fraser Island tijdens een cycloon.

We zoeken enige verkoeling in Eli Creek, ( het is erg heet: 33 graden) de grootste zoetwaterkreek van het eiland en rijden door naar Lake Wabby en Lake Mc Kenzie. De laatste is een prachtig groot meer met kraakhelder water, we zijn er aan het eind van de dag en er is nagenoeg niemand meer. Wat een heerlijke omgeving……..

Er is genoeg te doen op het eiland en eigenlijk was 1 dag niet genoeg. Er zijn genoeg plaatsen waar je aan het strand kunt camperen, helaas waren op Bribie Island  onze tentjes ingestort en hadden we geen zin om weer nieuwe te kopen. Bovendien denken we niet dat Oom Jan en Angela al die insecten hadden overleeft want de verdelgingsspray stond binnen handbereik. Insecten zijn er volop in Australie, maar je raakt ook hieraan gewend….. Het leven in de bush is nu eenmaal geen 5*****!!!!!!!!

Nadat de auto was schoongemaakt (deze zat onder zout en zand) vertrekken we de volgende dag richting Yeppoon.

Het was eerst nog mooi weer maar onderweg komen we in dikke regenbuien terecht. De eerste echte regenbuien van het xe2x80x9cwetseasonxe2x80x9d. Tot nu toe hebben we veel geluk gehad met de regen.

Er stond al een weg behoorlijk onder water (snelweg)  waar we door heen moesten. Ging allemaal weer goed en zelfs oom Jan kwam er goed doorheen.

Komen langs plaatsjes zoals Biggenden, Gin Gin en andere grappige, vreemde namen.

Een half uur nadat we alles hebben opgezet begint het te regenen. Niet zoxe2x80x99n beetje ook, het kwam met bakken naar beneden!! De hele nacht plenste het door……….

Er volgde een paar dagen met wat minder weer en we besluiten om in 1 keer door te rijden naar Airlie Beach. Hier willen we een zeilboot huren en de Whitsunday Islands bezeilen.

Harrie en oom Jan gaan op zoek naar een boot terwijl de dames lekker een dagje gaan shoppen, het is zo heet dat de overdekte winkelcentrums, voorzien van airco, een welkome en frisse afwisseling is.

De heren slagen en komen xe2x80x9cthuisxe2x80x9d met een catamaran van 12 meter. We vertrekken maandag 15 februari en beginnen aan ons weekje zeilen.

We exploren de eilanden en zien veel krabben, hagedissen, veel spinnen en vogels een bezigheid die de kinderen helemaal geweldig vinden.

Snorkelen wilde Angela eerst niet want in de krant stond een artikel dat een 60-jarige toerist gebeten was door een haai. Dit gebeurde bij Dent Island, een eiland in de Whitsundays, dichtbij waar wij waren!!!!! We gaan er toch voor en zien grote schilpadden, veel vissen en zelfs een hammerheadshark.

We bezoeken Hamilton Island en brengen daar een dag door, het is nog steeds bloedheet en zeer vochtig; erg onplezierig………. 

Vieren Pascalxe2x80x99s 5^e verjaardag en hebben zelfs taart, midden op zee. Een gezellige dag en zeg nou zelf, wie viert nu zxe2x80x99n verjaardag op een grote boot in een tropisch oord weg van alles en iedereen?

Kortom, we brengen de dagen al luierend, snorkelend, zonnend en zwemmend door……… zeer relaxt.

What a life………… maar aan alle leuke en goede dingen komt een eind en zo staan we een week later weer aan wal en is het weer even wennen om tussen alle mensen te zijn….

Die dag gebruiken we om de was te doen en de voorraden weer even aan te vullen …… back to reality!!!

Bezoeken vervolgensTownsville en arriveren woensdag 24 februari in Cairns waar we ons stationeren in Cairns Coconut Park, een schitterend park waar 2 zwembaden aanwezig zijn, een waterpark, midgetgolf, tennisbanen etc. Vanwege de hitte maken we eigenlijk alleen maar gebruik van het zwembad.

We bezoeken een crocodilefarm waar en geweldige croc-show gegeven wordt. Naast crocodillen zijn er ook nog andere native dieren van Australie te zien zijn. We genieten weer………..

Angela, Sophie en Marjanne boeken zich in voor een dag Great Barrier Reef. Schitterend wat er allemaal onder water is te zien! Vissen in allerlei kleuren, soorten en maten, ongeloofelijk wat mooi.

Angela en Marjanne maken 2 keer een diepzeeduik van een half uur terwijl Sophie door de bemanning wordt beziggehouden. Het heeft zo zxe2x80x99n voordelen om in het laagseizoen te reizen; normaal zitten er 100 mensen op de boot zitten zijn het er nu maar zoxe2x80x99n 45……….. ze hebben tijd genoeg voor Sophie.

Ze mag vissen voeren en zelfs alleen snorkelen terwijl ze op haar letten, helemaal geweldig vindt ze het!

Great Barrier Reef

is een echte must voor degenen die hier ooit nog een keer naartoe komenxe2x80xa6xe2x80xa6

De dag erna vertrekken Angela en oom Jan alweer naar het koude Nederland.

We maken gebruik van hun vroege vertrek en vertrekken richting Cape Tribulation. Via Port Douglas, een ferry over de Daintree river (waar veel crocs zitten) komen we aan bij Cape Tribulation. We eten bij een bistro helemaal aan het eind van het dorp, alleen bereikbaar via een gravelpad.

Zien vele grote (10 cm) enge spinnen die allemaal veilig blijken te zijn.

We nemen een kijkje op het strand maar zijn niet al te gerust want de dame achter de bar vertelde dat er in het kreekje dichtbij een grote crocodil huisde!  BRRR en we willen niet opgevreten worden. Helemaal niet nadat we diezelfde ochtend een verhaal lazen van een 5-jarig jongetje wat wel was opgegeten !!!!!!!  We willen graag alle 3 de kids mee terug naar Nederland nemen….

Dezelfde avond rijden we nog weer naar xe2x80x9chuisxe2x80x9d slapen we lekker uit de volgende morgen.

We maken gebruik van onze laatste dag in Cairns  om lekker opgeruimd en schoon te vertrekken. De caravan wordt van binnen en buiten helemaal schoongemaakt….  Springclean oftewel grote voorjaarsschoonmaak……

4 maart vertrekken we uit Cairns, het is prachtig weer, we hebben al 2 dagen geen drup regen gehad!! Meestal valt er in de namiddag een bui en regent het xe2x80x98snachts voor een paar uur.

En dat in het regenseizoen. De zon schijnt en we rijden door prachtige groene gebieden. Een beetje te vergelijken met  Zuid Duitsland en Frankrijk.

Dit gebied wordt de Tablelands genoemd vanwege het feit dat het hele gebied op zoxe2x80x99n 800/900 meter hoogte ligt en nagenoeg vlak is.

We stoppen even in Ravenshoe, het hoogst gelegen dorp in Queensland, op zoxe2x80x99n 1000 meter. We besluiten om te gaan luncen bij the Innot Hot Springs. Naam zegt het al……… HOT springs.

Harrie en Madelon krijgen het erg heet onder de voeten want er zijn gedeeltes waar het water gewoon borrelt en dus kokend heet is. Dat zij er nu net in moeten gaan staan…… oppassen dus.

We komen de eerste van waarschijnlijk vele roadtrains tegen, deze had 4 trailers achter zich. Wat een end………..

We maken diverse stops onderweg en genieten van het landschap. Komen aan in Mount Surprise, waar we de Undara Lava Tubes willen bezoeken. Alleen zitten we in het laagseizoen en is er niet elke dag een tour…….. De eigenaar van het caravanpark zou samen met een paar medewerkster de lava-tubes gaan bezoeken maar besluit er gelijk een tour van te maken. De 1^e van het jaar.

We zijn zelfs de enigste bezoekers op het caravanpark. Tja, we besluiten om te blijven. Alleen is er niets te doen in een dorpje met maar 65 inwoners. ..??? Een huiswerk- en wasdag worden ingelast…..

Het is heerlijk rustig op de camping,we hebben prachtig weer, zwembad dichtbij, wat wil je nog meer!

Tot onze verbazing genieten we van onze complete afsluiting van de wereld. Geen internet, geen telefoon dus geen computer (HELP)…….. zelfs bijna geen mensen hier!

We gaan naar de lokale pub waar we een biertje drinken en waar de kinderen kennis maken met Noah, Tayah en Talh. 3 kinderen van een aboriginal vader een een blanke moeder. Sophie was helemaal verrast dat ze zomaar aboriginals hadden ontmoet en het waren nog gewone kinderen ook!!!

Hier bestaat nog steeds het beeld dat de Aboriginals een volk is wat een nomaden bestaan aanhoudt en geen contact heeft met de buitenwereld wat natuurlijk onjuist is. De meesten zijn ondertussen wel geintegreerd…..

We bezoeken zaterdags de Undara Lava Tubes met nog een 4-tal andere toeristen die zich ondertussen nog hadden aangemeld. Het is een vulkanisch gebied met onder andere de Kalkari krater waar we over de rand kunnen lopen. De kids hadden de avond ervoor een dvd gezien wat ging over vulkanen om ze zo een beetje een indruk te geven wat een actieve vulkaan was. Ze vinden het erg interessant en bijzonder dat ze boven op een ooit actieve vulkaan hebben gelopen!!! Daarna gaan we naar een aantal xe2x80x9ctubesxe2x80x9d wat eigenlijk de xe2x80x9cpijpenxe2x80x9d zijn waar de lava doorheen heeft gestroomd. Erg indrukwekkend en mooi!

De Undara lava tube is een van de bekenste in de wereld omdat deze de langste xe2x80x9ctubexe2x80x9d oftewel pijp heeft, namelijk 120 kilometer………

We nemen zondags in alle vroegte afscheid van Mount Surprise waar we het tot onze verassing erg naar de zin hebben gehad… en rijden richting Mount Isa. We moeten 300 kilometer omrijden omdat we weg naar Normanton nog niet is vrij gegeven. Elk jaar tijdens het regenseizoen staan hier wegen en bruggen tijden onder water en men deze eerst inspecteren voordat ze vrij worden gegeven. Omdat het regenseizoen nog niet helemaal is afgelopen kan het nog wel weken duren voordat je er weer langs kunt. Dit risico kunnen we niet nemen en we moeten via Charter Towers omrijden.

2 dagen later komen we aan in Mount Isa…………

In Mt Isa bevindt zich namelijk de grootste zilvermijn ter wereld. In 1923 heeft ene James hier een rijke zilverader ontdekt. De hele stad (20.000 inw) leeft dan ook van de mijnen.

We hadden graag de mijntour gedaan maar Pascal is te jong…. Ook het underground Hospital wat dienst deed tijdens WWII, wilden we bezoeken, is gesloten……………

We slaan voldoende voorraden in (just in case) Supermarkten zijn hier niet op elke hoek van de straat te vinden…….. en rijden de volgende dag om 7 uur weg, de hele dag is niets anders dan rijden………… veel is er niet te zien behalve honderden kilometers niets niets en nog eens niets!!!!!!!!!

Woensdag 10 maart arriveren we in Darwin. We zijn een beetje reismoe en de hitte zijn we ook meer dan zat. En dat terwijl iedereen in NL die we spreken zit te smachten naar een beetje warmte.

Maar we zitten nu ruim 2 maand in de tropische hitte, hoge temperaturen en bijzonder vochtig. Luchtvochtigheid van 90%  is hier geen uitzondering……… dat is zweten zweten en nog eens zweten.

Vieren Marjannexe2x80x99s verjaardag en brengen de middagen door in de Wavepool (golfslagbad) midden in de stad. Wat een uitvinding! Een megagroot zwembad met nog grotere golven. Fotoxe2x80x99s staan ondertussen op de welbekende picasalink……..

Zo hoor je tijden niets van ons en zo staat er alles wat we de afgelopen maanden gedaan hebben op het log……… Afgelopen dagen hadden we helemaal geen bereik want we zijn in 3 dagen van Cairns naar Darwin gereden, zo’n 2000 kilometer. Het was even afzien maar gelukkig zijn we vanavond aangekomen. Mooi de tijd om even de website bij te werken. Foto’s zijn op de bekenden Picasa link te zien. Heb je deze link nog niet stuur dan even een mail dan geef ik em even door…………

Komt ie:

Woensdag de 30^e kwam snel dichterbij en nu moesten we afscheid nemen van Jo & Wayne.

Die zien we niet weer zien want als wij in April terug zijn van onze reis, zijn zij net begonnen aan hun 3 maanden durende reis door Australie.

Na de nodige traantjes waren we onderweg naar Canberra waar we oud en nieuw wilden doorbrengen. Omdat we niets van te voren hebben geboekt was het natuurlijk afwachten of er ergens nog een plek was. Al rijdende bellen naar diverse caravanparks en al snel hadden we geluk. Op Canberra South Motor Park hadden ze nog meerdere plaatsen beschikbaar. Nadat we alles hadden opgezet zijn we nog even naar de Telstra Tower geweest om Canberra bij sunset te zien.

Oudejaarsdag brengen we eerst een bezoek aan Mount Ainslie waar we de stad overzien vanuit een veel mooiere plek dan de Telstra Tower.

Hierna bezoeken we het Oude Parlementshuis waar we een aantal uur rondzwerven door alle vertrekken waar de vroegere prime ministers hun kantoor hielden. Bijzonder interessant.

Tussendoor nog even snel terug om de caravan te checken want er was slecht weer op komst. De eerste bui barst rond 16.00 los en is kort maar krachtig. Een uur later barst de bui echt goed los en duiken we een shoppingcenter in want paraplux92s hadden we niet meegenomen. We eten in the Irish Pub waar het erg gezellig is en gaan hierna naar Federation Square waar we genieten van diverse bandjes. Het is ondertussen weer droog maar af en toe vallen er wat druppels. Om 21.00 barst er een gigantisch vuurwerk los waar vele duizenden dollars de lucht in worden geschoten, prachtig om te zien.

We wilden om 12 uur naar Mount Ainslie om daar het oud en nieuw uit te zitten maar de kids vielen in slaap op de terugweg waarna we besloten om maar terug te gaan naar de caravanpark. Kids lekker in bed en wij aan een glaasje wijn……….. wat een relaxte avond….

Nieuwjaarsdag is hier minder bijzonder dan in Nederland,  alles is gewoon open en we bezoeken dan ook het War Memorial… Een groot gebouw lijnrecht tegenover het Parliaments House. Later horen we dat als de Prime Minister in zx92n kantoor zit en alle deuren open zet, hij dan het War Memorial  kan zien. Dit zodat hij zich ervan bewust is dat elke beslissing die hij neemt er 1 van leven en dood is.

We bekijken een zeer uitgebreide tentoonstelling die zelfs de kinderen helemaal inbeslag nam. Daarna een 3-d film waarin ze het bombarderen van Duitse steden lieten zien. Kids zatern er helemaal vol van en vonden het erg interessant.

De middag brachten we door bij Cotters Creek, kids lekker zwemmen, wij heerlijk aan de nieuwjaarsborrel.

Aan het eind van de middag besluiten we nog even langs het nieuwe parlementsgebouw te rijden… weer zox92n megagroot gebouw maar wel erg mooi.

We vertrekken de volgende dag uit Canberra, het is mooi weer en we rijden langs mooie vergezichten richting Oberon een klein dorpje in de Blue Mountains.

Op de kaart stond 1 route die ons een klein beetje zorgen baarde……….. op een paar andere kaarten stond ie aangegeven in een stippelijn wat betekend x93onverhardx94. We houden wel van een gokje en besluiten de weg toch te nemen, het blijkt wel een verharde weg te zijn maar we snappen wel waarom het een stippellijn was op sommige kaarten.

De weg slingert enorm en gaan berg op, berg af. Sommige gedeeltes komen we alleen in de 1^e versnelling naar boven. We verliezen de nodige zweetdrupels onderweg………. ppff

We arriveren op Jenolah caravanpark en bezoeken nog snel even het informatiecentrum waar hier overigens veel en gedetailleerde info is te krijgen, dat is iets wat hier bijzonder goed is geregeld. 

De volgende dag besluiten we om de Kanandra Walls te bezoeken, het weer was goed, wel wat bewolkt maar dat kon de pret niet drukken.  Steile rotswanden met prachtige vergezichten was ons beloofd.

Op weg naar de Walls ontwijken we her en der de kangaroos die de bos uitspringen. Hoe dichterij en hoe hoger we komen, hoe dikker de bewolking/mist wordt. Eenmaal boven is de temperatuur zox92n 10 graden lager en is het nog maar 13 graden…. KOUD!

Ondanks de mist besluiten we een poging te wagen en lopen we de track……… helaas alles wat we zien zijn dikke mistpartijen, zelfs geen glimp kunnen we opvangen…..

De dag erna bezoeken we  x93The 3 Sistersx94  in de Blue Mountains. We hebben nu meer geluk en het is een stuk helderder dan de dag ervoor. Prachtig plaatje!!

De dagen erna brengen we door in North Narrabeen (Sydney) waar we voornamelijk in en om zee de dagen doorbrengen……. heerlijk.

Het weekend daarna brengen we door bij Bettie en Sander Heijbroek in Newcastle. 10 jaar geleden werkten we samen en via via waren we erachter gekomen dat ze rond dezelfde tijd als ons naar Australie waren vertrokken. Ze hebben een zwembad en met 35 graden was dat een perfect recept voor de kids, ze waren er niet uit te slaan. Easy entertainment…

x92s Maandags vertrekken we naar Bonny Hills, net onder Port Mc Quarie, waar we een paar oude vrienden van Harrie ontmoeten. 20 jaar geleden heeft hij bij Peter Schouten en Bill Meiscke in huis gewoont. We hadden Peter in Sydney nog ontmoet en hij vertelde dat Bill daar ook zou zijn, dus je raad het al……….. wij er ook naartoe…

Madelonx92s 7^e verjaardag vieren we samen met hun. Het wordt een gezellige dag!!

Al met al 4 leuke dagen, kids zwemmen uren in zee en we genieten volop.

We vertrekken 14 januari naar Coffs Harbour waar we terechtkomen op een caravanpark midden in het stadje. Hier bezoeken we Petts Porpoise Pool, een soort van Dolfinarium alleen is het hier veel meer hands-on. Kinderen kunnen de dolfijnen aanraken, ze voeren zeeleeuwen, schildpadden en zijn helemaal hyper. Een foto waar ze een KUS van een zeehond EN van een dolfijn krijgen is het toppunt van de dag. Tenminste voor de dames want Pascal vond het helemaal niets!!

Ook brengen we een bezoek aan the Clog Barn oftewel x93de klompenschuurx94. Ooit opgezet door Nederlandse immigranten en nog steeds in stand. Elke dag laat een Australier 2 x per dag zien hoe klompen worden gemaakt…………… er werkt namelijk geen enkele nederlander meer…………!!!

Hierna vertrekken we naar Byron Bay, het meest oostelijke punt van het Australische vasteland, een gezellig levendig dorp waar zeer veel backpackers zitten.

Hier heeft Pascal een aanvaring met een speeltoestel en beland hij op de eerste hulp van het lokale ziekenhuis. Een snee boven zijn oog moet gehecht worden, wat nogal een drama is…….. direct na de injectie met verdoving begon de arts te hechten, waarschijnlijk werkte de verdoving nog niet eens………geen wonder dat ie zo schreeuwde!!!!

Gelukkig heeft ie er weinig last van al mag de wond 3 dagen niet nat worden en mag hij 1 week niet zwemmen!! Jammer genoeg moeten we Wetx92n Wild (een themapark) aan ons voorbij laten gaan. Daar hadden we juist zo graag naartoe gewild………. volgende keer!

Onze volgende stop is Miami, onze bestemming was eigenlijk Burleigh Head maar dat zat vol, voor de 1^e keer voor een x93dichte deurx94.

We worden doorverwezen naar Miami, klonk goed en ook het caravanpark was prachtig. Direct aan zee met goede golven voor de kids om te bodyboarden, iets wat ze al goed onder de knie hebben.

22 Januari vertrekken we naar Bribie Island waar we tot 3 februari blijven. We vermaken ons goed op het eiland. 4-wd tocht over het eiland , we vieren Australia Day, de Australische variant van Koniginnedag, Betty en Tom komen ons opzoeken, we zien veel dolfijnen in de baai voorbijkomen en we bezoeken regelmatig Red Beach waar we genieten van zon en zee.

Betty en Marjanne maken samen met de 4 kids nog een 4-wd tocht over het strand alleen komen onze x93ervarenx94 4-wheeldrivesters vast te zitten……. niemand in zicht dus op de knieen in het zand en auto uitgraven………..!!!!

Dinsdag 3 februari bezoeken we Bribane en rijden we door naar het vliegveld om Oom Jan en Angela op te halen die 4 weken met ons mee zullen reizen.

Gelijk de volgende dag vertrekken we naar Noosa waar we op het strand diverse reddingsachties zien voltrekken ivm zwemmers die door de stromingen worden meegesleurd.

Een dag later rijden we door een prachtig glooiend landschappen naar Rainbow beach. Hier zwemmen we nog snel even ondanks de bluebottle waar we voor werden gewaarschuwd. Daarna rijden we over 65 kilometer strand terug naar Noosa. Wat een ervaring!! We racen met 80 over het strand en zien nagenoeg niemand…..

Zo hoor je tijden niets van ons en zo staat er alles wat we de afgelopen maanden gedaan hebben op het log……… Afgelopen dagen hadden we helemaal geen bereik want we zijn in 3 dagen van Cairns naar Darwin gereden, zo’n 2000 kilometer. Het was even afzien maar gelukkig zijn we vanavond aangekomen. Mooi de tijd om even de website bij te werken. Foto’s zijn op de bekenden Picasa link te zien. Heb je deze link nog niet stuur dan even een mail dan geef ik em even door…………

Komt ie:

Woensdag de 30^e kwam snel dichterbij en nu moesten we afscheid nemen van Jo & Wayne.

Die zien we niet weer zien want als wij in April terug zijn van onze reis, zijn zij net begonnen aan hun 3 maanden durende reis door Australie.

Na de nodige traantjes waren we onderweg naar Canberra waar we oud en nieuw wilden doorbrengen. Omdat we niets van te voren hebben geboekt was het natuurlijk afwachten of er ergens nog een plek was. Al rijdende bellen naar diverse caravanparks en al snel hadden we geluk. Op Canberra South Motor Park hadden ze nog meerdere plaatsen beschikbaar. Nadat we alles hadden opgezet zijn we nog even naar de Telstra Tower geweest om Canberra bij sunset te zien.

Oudejaarsdag brengen we eerst een bezoek aan Mount Ainslie waar we de stad overzien vanuit een veel mooiere plek dan de Telstra Tower.

Hierna bezoeken we het Oude Parlementshuis waar we een aantal uur rondzwerven door alle vertrekken waar de vroegere prime ministers hun kantoor hielden. Bijzonder interessant.

Tussendoor nog even snel terug om de caravan te checken want er was slecht weer op komst. De eerste bui barst rond 16.00 los en is kort maar krachtig. Een uur later barst de bui echt goed los en duiken we een shoppingcenter in want parapluxe2x80x99s hadden we niet meegenomen. We eten in the Irish Pub waar het erg gezellig is en gaan hierna naar Federation Square waar we genieten van diverse bandjes. Het is ondertussen weer droog maar af en toe vallen er wat druppels. Om 21.00 barst er een gigantisch vuurwerk los waar vele duizenden dollars de lucht in worden geschoten, prachtig om te zien.

We wilden om 12 uur naar Mount Ainslie om daar het oud en nieuw uit te zitten maar de kids vielen in slaap op de terugweg waarna we besloten om maar terug te gaan naar de caravanpark. Kids lekker in bed en wij aan een glaasje wijn……….. wat een relaxte avond….

Nieuwjaarsdag is hier minder bijzonder dan in Nederland,  alles is gewoon open en we bezoeken dan ook het War Memorial… Een groot gebouw lijnrecht tegenover het Parliaments House. Later horen we dat als de Prime Minister in zxe2x80x99n kantoor zit en alle deuren open zet, hij dan het War Memorial  kan zien. Dit zodat hij zich ervan bewust is dat elke beslissing die hij neemt er 1 van leven en dood is.

We bekijken een zeer uitgebreide tentoonstelling die zelfs de kinderen helemaal inbeslag nam. Daarna een 3-d film waarin ze het bombarderen van Duitse steden lieten zien. Kids zatern er helemaal vol van en vonden het erg interessant.

De middag brachten we door bij Cotters Creek, kids lekker zwemmen, wij heerlijk aan de nieuwjaarsborrel.

Aan het eind van de middag besluiten we nog even langs het nieuwe parlementsgebouw te rijden… weer zoxe2x80x99n megagroot gebouw maar wel erg mooi.

We vertrekken de volgende dag uit Canberra, het is mooi weer en we rijden langs mooie vergezichten richting Oberon een klein dorpje in de Blue Mountains.

Op de kaart stond 1 route die ons een klein beetje zorgen baarde……….. op een paar andere kaarten stond ie aangegeven in een stippelijn wat betekend xe2x80x9converhardxe2x80x9d. We houden wel van een gokje en besluiten de weg toch te nemen, het blijkt wel een verharde weg te zijn maar we snappen wel waarom het een stippellijn was op sommige kaarten.

De weg slingert enorm en gaan berg op, berg af. Sommige gedeeltes komen we alleen in de 1^e versnelling naar boven. We verliezen de nodige zweetdrupels onderweg………. ppff

We arriveren op Jenolah caravanpark en bezoeken nog snel even het informatiecentrum waar hier overigens veel en gedetailleerde info is te krijgen, dat is iets wat hier bijzonder goed is geregeld. 

De volgende dag besluiten we om de Kanandra Walls te bezoeken, het weer was goed, wel wat bewolkt maar dat kon de pret niet drukken.  Steile rotswanden met prachtige vergezichten was ons beloofd.

Op weg naar de Walls ontwijken we her en der de kangaroos die de bos uitspringen. Hoe dichterij en hoe hoger we komen, hoe dikker de bewolking/mist wordt. Eenmaal boven is de temperatuur zoxe2x80x99n 10 graden lager en is het nog maar 13 graden…. KOUD!

Ondanks de mist besluiten we een poging te wagen en lopen we de track……… helaas alles wat we zien zijn dikke mistpartijen, zelfs geen glimp kunnen we opvangen…..

De dag erna bezoeken we  xe2x80x9cThe 3 Sistersxe2x80x9d  in de Blue Mountains. We hebben nu meer geluk en het is een stuk helderder dan de dag ervoor. Prachtig plaatje!!

De dagen erna brengen we door in North Narrabeen (Sydney) waar we voornamelijk in en om zee de dagen doorbrengen……. heerlijk.

Het weekend daarna brengen we door bij Bettie en Sander Heijbroek in Newcastle. 10 jaar geleden werkten we samen en via via waren we erachter gekomen dat ze rond dezelfde tijd als ons naar Australie waren vertrokken. Ze hebben een zwembad en met 35 graden was dat een perfect recept voor de kids, ze waren er niet uit te slaan. Easy entertainment…

xe2x80x99s Maandags vertrekken we naar Bonny Hills, net onder Port Mc Quarie, waar we een paar oude vrienden van Harrie ontmoeten. 20 jaar geleden heeft hij bij Peter Schouten en Bill Meiscke in huis gewoont. We hadden Peter in Sydney nog ontmoet en hij vertelde dat Bill daar ook zou zijn, dus je raad het al……….. wij er ook naartoe…

Madelonxe2x80x99s 7^e verjaardag vieren we samen met hun. Het wordt een gezellige dag!!

Al met al 4 leuke dagen, kids zwemmen uren in zee en we genieten volop.

We vertrekken 14 januari naar Coffs Harbour waar we terechtkomen op een caravanpark midden in het stadje. Hier bezoeken we Petts Porpoise Pool, een soort van Dolfinarium alleen is het hier veel meer hands-on. Kinderen kunnen de dolfijnen aanraken, ze voeren zeeleeuwen, schildpadden en zijn helemaal hyper. Een foto waar ze een KUS van een zeehond EN van een dolfijn krijgen is het toppunt van de dag. Tenminste voor de dames want Pascal vond het helemaal niets!!

Ook brengen we een bezoek aan the Clog Barn oftewel xe2x80x9cde klompenschuurxe2x80x9d. Ooit opgezet door Nederlandse immigranten en nog steeds in stand. Elke dag laat een Australier 2 x per dag zien hoe klompen worden gemaakt…………… er werkt namelijk geen enkele nederlander meer…………!!!

Hierna vertrekken we naar Byron Bay, het meest oostelijke punt van het Australische vasteland, een gezellig levendig dorp waar zeer veel backpackers zitten.

Hier heeft Pascal een aanvaring met een speeltoestel en beland hij op de eerste hulp van het lokale ziekenhuis. Een snee boven zijn oog moet gehecht worden, wat nogal een drama is…….. direct na de injectie met verdoving begon de arts te hechten, waarschijnlijk werkte de verdoving nog niet eens………geen wonder dat ie zo schreeuwde!!!!

Gelukkig heeft ie er weinig last van al mag de wond 3 dagen niet nat worden en mag hij 1 week niet zwemmen!! Jammer genoeg moeten we Wetxe2x80x99n Wild (een themapark) aan ons voorbij laten gaan. Daar hadden we juist zo graag naartoe gewild………. volgende keer!

Onze volgende stop is Miami, onze bestemming was eigenlijk Burleigh Head maar dat zat vol, voor de 1^e keer voor een xe2x80x9cdichte deurxe2x80x9d.

We worden doorverwezen naar Miami, klonk goed en ook het caravanpark was prachtig. Direct aan zee met goede golven voor de kids om te bodyboarden, iets wat ze al goed onder de knie hebben.

22 Januari vertrekken we naar Bribie Island waar we tot 3 februari blijven. We vermaken ons goed op het eiland. 4-wd tocht over het eiland , we vieren Australia Day, de Australische variant van Koniginnedag, Betty en Tom komen ons opzoeken, we zien veel dolfijnen in de baai voorbijkomen en we bezoeken regelmatig Red Beach waar we genieten van zon en zee.

Betty en Marjanne maken samen met de 4 kids nog een 4-wd tocht over het strand alleen komen onze xe2x80x9cervarenxe2x80x9d 4-wheeldrivesters vast te zitten……. niemand in zicht dus op de knieen in het zand en auto uitgraven………..!!!!

Dinsdag 3 februari bezoeken we Bribane en rijden we door naar het vliegveld om Oom Jan en Angela op te halen die 4 weken met ons mee zullen reizen.

Gelijk de volgende dag vertrekken we naar Noosa waar we op het strand diverse reddingsachties zien voltrekken ivm zwemmers die door de stromingen worden meegesleurd.

Een dag later rijden we door een prachtig glooiend landschappen naar Rainbow beach. Hier zwemmen we nog snel even ondanks de bluebottle waar we voor werden gewaarschuwd. Daarna rijden we over 65 kilometer strand terug naar Noosa. Wat een ervaring!! We racen met 80 over het strand en zien nagenoeg niemand…..